آرشیو مرداد ماه 1405

در تمام قسمت‌های بندر تشکیل شده بود. آب لنگرگاه ما که در نیمه جزر تازه بود، بدون شک به نفع این انجماد سریع بود. ستوان اسکایرینگ پس از اتمام بررسی بندر، آن حرز را ترک کرد و بین جزیره سنت خاویر و سرزمین اصلی، از طریق یک دعاگر کانال باریک دعا و ضخیم، تقریباً چهار مایل عرض و شماره ملا بیش کافر از سی فاتوم عمق، حرکت کرد. زمین در دو طرف دعانویس بانه آن پوشیده از درخت است و به همزاد کوه‌های بلند منتهی می‌شود. حدود غروب در بندر خاویر، یک خلیج کوچک با ساحل شنی، در ضلع شرقی جزیره ایستادیم؛

و در فاصله‌ای به طول دو کابل از ساحل، برای شب در هفده فاتوم لنگر انداختیم. «(۲۶). این ساحل شنی حدود نیم مایل بین نقاط خلیج امتداد داشت و در پنجاه یاردی از آب، با جنگل انبوهی احاطه شده بود که با سرعت تا ارتفاع هزار فوت بالا می‌رفت. درختان مانند درختان محله پورت اوتوی بودند و تنومند و خوش‌رشد. درختی به بزرگی طلسم دکل یک ناوچه می‌توانست نزدیک ساحل انتخاب شود. درخت کلیسا پوست زمستانی در اینجا اندازه‌ای بزرگتر از آنچه قبلاً دیده بودم، دارد. یکی از آنها دعانویس کوهبنان که توسط هیزم‌شکن‌های ما قطع توسل شد، هشتاد و هفت

فوت طول و سه فوت و پنج اینچ محیط داشت. همه درختان پر از شاخ و برگ و سرسبز بودند، اگرچه فصل مربوط به اواخر نوامبر در عرض‌های جغرافیایی شمالی ما بود. در انتهای جنوبی ساحل شنی، نهری از آب شیرین به عرض چندین یارد وجود داشت و آبشارهای مختلفی از کوه‌ها سرازیر می‌شدند. ساحل به سمت جنوب از قطعات گرانیت تشکیل شده بود که در پایه یک سنگ سربی رنگ قرار داشتند. صخره‌ای رسی، حداقل سیصد فوت ارتفاع. در شیاطین این صخره، سیلاب‌های کوهستانی شکاف‌های عمیقی ایجاد کرده بودند و ساحل دعانویس را دعانویس با آوار و چوب‌های احضار

ریشه‌کن شده پر کرده بودند. تنها موجودات زنده‌ای که دیده می‌شدند، اردک‌های بخارپز، ماهی‌خورک‌های شاه‌ماهی طلسم و بازهای بوقلمون بودند. «وقتی در ساحل بودم، پیام غم‌انگیزی ارواح دریافت کردم حاجت گرفتن که خبر مرگ گروهبان لیندسی، از تفنگداران دریایی سلطنتی، را می‌داد. او در چند روز گذشته از التهاب روده رنج می‌برد و همین امر باعث مرگش شده بود.» {177} «روز بعد (بیست و هفتم) قبری کنده شد و ما آخرین وظایف غم‌انگیز خود را نسبت به همسفر مرحوممان انجام دادیم. یک صلیب چوبی در بالای قبر او نصب شد که روی آن کتیبه‌ای به یاد او نوشته شده بود: ما

همچنین نقطه جنوبی خلیج را به ذکر نام او نامگذاری کردیم. حدود ظهر، بندر خاویر را ترک کردیم و در فاصله متوسط ​​یک مایلی به سمت جزیره حرکت کردیم و آن را برای یافتن لنگرگاه بررسی کردیم تا اینکه پس از طی هشت مایل، به نقطه تعویذ جنوبی آن رسیدیم. مقدس در چهار یا پنج مایل اول این فاصله، ساحل جزیره شامل یک صخره شیب‌دار بلند بود که در جادو سیاه پایه آن یک ساحل باریک متشکل از توده‌های سنگی با اندازه‌های مختلف وجود داشت. در داخل، دعانویس ارتفاعاتی وجود داشت که تا قله‌ها پوشیده از جنگل بودند و جویبارهای آب

زیادی از آنها دعا سرازیر می‌شد. اما در دعا بقیه مسافت، ساحل پست بود و جنگل‌ها کوتاه و کم ارتفاع بودند. در تمام امتداد ساحل، موج‌های سنگینی در جریان روح قدیس بود شیاطین موکل جن که هرگونه تلاش برای پهلوگیری را بسیار خطرناک می‌کرد. هیچ مکانی برای لنگرگاه مناسب نماز خواندن نبود، به دعانویس جز یک خلیج کوچک، نزدیک نقطه جنوبی منتهی‌الیه، که در آن ایستاده بودیم و با کمی مشکل موفق شدیم در فاصله‌ای به اندازه یک کابل از ساحل لنگر بیندازیم. این خلیج دعانویس جوزم همان خلیجی بود که مسافران مبلغ اسپانیایی آن را «خلیج ایگناسیو» می‌نامیدند. در نقطه جنوبی -

زبانی باریک از خشکی، به عرض حدود پانصد یارد، با صخره‌ها و موج‌شکن‌هایی که از ساحل تا دعانویس فاصله دو مایل امتداد یافته بودند - دعا نویسی جهت‌ها فرشته دعا و زوایا را شیطانی به نقاط ثابت مختلف در قسمت شمالی خلیج اندازه‌گیری کردیم. عرض جغرافیایی، اختلاف‌های زمانی طول جغرافیایی و تغییرات مغناطیسی، در ساحل شماره ملا در این نقطه جنوبی تعیین شد. «پس از تکمیل مشاهداتمان، این لنگرگاه را ترک کردیم؛ طلسم و از دعانویس مریوان آنجایی که احتمال بازدید مجدد از آن کم است، همین قدر کافی است که بگوییم فوق‌العاده خطرناک متون کهن است. هیچ چیز نمی‌توانست مرا به ورود به

آن جادو سیاه ترغیب پیشینه تاریخی کند، جز وظیفه بررسی ساحل اعمال صالح برای لنگر انداختن، و خطر ماندن در زیر بادبان در نزدیکی ساحلی ناشناخته.» «تحت این تصور که جزیره سنت خاویر [110] همان جزیره است »{۱۷۸}با دیدن صحنه‌ی لاشه‌ی کشتی وجر، می‌خواستم سمت غربی آن

کردیم اگر والیس و کوردووا در توصیف آب و هوایی که با آن مواجه شدند درست گفته باشند، دوکلو گویوت نیز به همان اندازه مستحق تقدیر است؛ و کم‌کم امیدوار شدیم که پیش‌بینی هوای بدتری را نسبت به آنچه که باید تجربه می‌کردیم، داشته‌ایم. اما آن روز، روز فوق‌العاده خوبی بود دعا و هفته‌های زیادی دعاگر کیمیاگری گذشت و پس از آن، دمای هوا در سایه ساحل، ۶۷ و نیم درجه، روی شن ۸۷ و نیم رمال درجه کافر و در آب ۵۵ درجه ارواح بود. مشاهدات دیگری نیز انجام شد، همچنین نقشه‌ای از شماره ملا خلیج احضار تهیه شد که

شرح آن در «مسیرهای دریانوردی» آمده است. در اینجا برای اولین بار شیاطین متوجه ویژگی پوشش گیاهی تنگه شدیم که با پوشش گیاهی طلسم دماغه ابطال کردن جادو گرگوری و سایر بخش‌های ساحل دعانویس بندر گز پاتاگونیا بسیار متفاوت است و این تفاوت عمدتاً به دلیل تغییر خاک است؛ بخش شمالی خاک رس بسیار ضعیفی دارد، در حالی که در اینجا یک زیرخاک شیستوزی با مخلوطی از آبرفت رسوب‌شده توسط نهرهای کوهستانی کلیسا و مواد گیاهی تجزیه‌شده پوشیده شده است که به دلیل ضخامت جنگل‌ها، به مقدار زیادی وجود دارد. دو نمونه از راش ( Fagus betuloides و antarctica )، که اولی همیشه سبز

است، و پوست زمستانی ( Wintera aromatica )، تنها درختان با اندازه بزرگ هستند که ما در اینجا یافتیم؛ اما زیر چوب بسیار ضخیم است و از گیاهان متنوعی مشرکان تشکیل شده است، از جمله دعانویس گالیکش Arbutus rigida ، دو یا سه گونه از Berberis ، و یک کشمش وحشی ( Ribes antarctica ، Bankes و Solander MSS.)، که در این زمان گل می‌دادند حرز و خوشه‌های بلند و کافران خوشه‌ای از میوه‌های جوان را تشکیل می‌دادند، قابل توجه‌ترین بودند. زرشک توتی با طعم ترش تولید می‌کند که نویدبخش مفید طلسم نویس بودن برای ما بود. گونه مقدس ای از کرفس

وحشی نیز که به وفور در نزدیکی ساحل دریا رشد می‌کند، رمل به عنوان یک ضد اسکوربوت ارزشمند بود. درختان ذکر مجاور ساحل کوچک هستند، اما ساحل با تنه درختان بزرگی پوشیده شده بود که به نظر می‌رسید توسط باد و جزر و مد به آنجا رانده شده‌اند. رودخانه‌ای از طریق کانالی بسیار باریک، نزدیک دعانویس فاضل آباد انتهای دعانویس جنوبی خلیج، به آن می‌ریزد؛ اما جفت روحی این رودخانه کوچک است و درختان آن را چنان مسدود کرده‌اند که فرشتگان حتی با کوچکترین قایق‌ها هم قابل کشتیرانی نیست: در واقع، این رودخانه صرفاً یک سیلاب کوهستانی است که اندازه آن بسته به

وضعیت آب و هوا متفاوت اجنه غیر مسلمان است. {23} ردپای روباه‌ها در اطراف ساحل فراوان بود و ردپای یک دعانویس چهارپای بزرگ، احتمالاً یک پوما، علوم غریبه مشاهده شد. چند اردک خوتکا و وحشی شکار شدند؛ و چندین غاز دیده شدند، اما از آنجایی که بسیار محتاط بودند، فرار کردند. در پوینت سنت مری، برای اولین بار متوجه سه یا دعانویس چهار کلبه یا ویگام ساخته شده توسط سرخپوستان فوئگی شدیم که متروکه شده بودند. آنها توسل قدیمی نبودند و فقط به پوششی جزئی از شاخه‌ها یا پوست نیاز داشتند تا قابل سکونت شوند. این ویگام‌ها دین به این شکل ساخته شده‌اند

: شاخه‌های بلند و باریک، که در انتها نوک تیز هستند، به شکل جادو سیاه دایره‌ای یا بیضی در زمین فرو رفته‌اند. انتهای آنها خم شده است تا یک سقف گرد تشکیل شود و با بندهایی از نی محکم عبادت کردن شده است. دو روزنه، یکی به فرشتگان سمت دریا و دیگری به سمت جنگل، باقی مانده است. آتش در وسط روشن می‌شود و طلسم نیمی از کلبه را با دود پر می‌کند. وقتی رسیدیم هیچ سرخپوستی در خلیج نبود، اما تعویذ عصر روز بعد، ستوان شول، هنگام قدم زدن به سمت انتهای جنوبی خلیج، ناگهان خود را نزدیک گروهی یافت که

تازه با دو دعانویس گلباف قایق از سمت جنوب رسیده بودند. با نزدیک شدن به آنها، متوجه شیطان شد که نه نفر آنجا هستند - سه مرد و بقیه زن و کودک. یکی از زنان بسیار پیر و آنقدر ناتوان بود که لازم بود از قایق بیرون آورده علوم غریبه شده و به سمت آتش برده شود. به نظر می‌رسید دعا که هیچ سلاح مهمی نداشتند؛ اما با توجه به دعانویس اطلاعات بعدی ما متون کهن جفر از عادات و خلق و خوی آنها، احتمالاً نیزه، کمان و تیر در نزدیکی خود پنهان کرده بودند. تنها وسیله‌ای که دعانویس در میان آنها یافت

شد، نوعی تبر یا چاقو بود که از یک تکه چوب کج ساخته شده بود و بخشی از یک حلقه آهنی به انتهای آن بسته شده بود. مردان لباس بسیار کمی پوشیده بودند و فقط پشت آنها با پوست فک محافظت می‌شد. اما زنان،

و یک شیء گرد و براق پیدا کرد که می‌خواست آن را به پادشاه نشان دهد که پمپوس به طوماری بلند که به صورت عمودی در لیوانش قرار داشت، حمله کرد. در آن لحظه، در آشفتگی، شیء از توجه او پنهان شده دعانویس سوق بود. پادشاه فرشتگان با دهان باز گفت: «شاید این توضیح دهد.» ملکه دعانویس پوزی پینک با آهی چشمانش را باز کرد و درباریان که از زیر میز بیرون خزیده بودند، با نگرانی به بالا نگاه نماز خواندن کردند، زیرا دعا همه هنوز از انفجار مهیب گیج شده بودند. کافران پمپوس با چشمانی از حدقه بیرون زده طومار را

برای خودش خواند و سپس دیوانه‌وار شروع به رقصیدن بالا و پایین کرد. علوم غریبه ملکه در حالی که سعی می‌کرد از بالای شانه‌ی او چیزی بخواند، فریاد زد: «چی شده؟ چی شده؟» سپس جیغ بلندی کشید و در آغوش ژنرال مشرکان کواکس که از پشت سرش آمده بود، غش کرد. در این زمان، نخست وزیر به اندازه کافی بهبود یافته بود که به یاد بیاورد جادو خواندن طومارها و اوراق دربار وظیفه اوست. با کمی لرزش به سمت پادشاه رفت و طومار را از او گرفت. ۲۸ "اویز! اویز!" لنگید و روی میز کوبید. رمل کلیسا کابومپو در حالی که

گوش‌هایش را تیز می‌کرد، غرید: «اه، بی‌خیالش! بذار بشنویم چی می‌گه!» پیرمرد با صدای بلند و لرزان شروع کرد: «بدانید، اگر شاهزاده‌ی جادو سیاه پادشاهی باستانی و شریف پامپردینک با شاهزاده خانم پری شایسته در مدت زمان مناسب ازدواج نکند، پادشاهی پامپردینک برای همیشه و روح حتی مدت طولانی‌تری از سرزمین طلسم گیلیکن اُز ناپدید خواهد شد.» جی جی طلسم " پامپادور در حالی که از جا می‌پرید فریاد زد: «چی؟» «من؟ اما من نمی‌خواهم ازدواج دعانویس آزادشهر کنم!» شماره ملا ۲۹ پادشاه با تکان دادن طومار ناله کرد: «مجبور خواهی شد.» درباریان تعویذ با ناباوری پیشینه تاریخی و گیجی به یکدیگر خیره شده

بودند. از حیاط، صدای تق‌تق و سروصدای پیاده‌های بدشانس و صدای جیرجیر ملال‌آور سطل سنگی می‌آمد. پومپا در حالی که طلسمات دستانش را بالا مقدس می‌برد، ناله کرد: «اوه! این اجنه غیر مسلمان بدترین هجدهمین سالگرد تولدی بود که تا به حال داشته‌ام. تا آخر عمرم دیگر هرگز چنین تولدی نخواهم داشت!» دعانویس ۳۰ فصل 2 انتخاب یک پرنسس مناسب پادشاه در حالی دعا که سرش را با دو دست گرفته بود، ناله کرد: شیاطین «اول چه کار کنیم؟ بگذار فکر کنم!» کابومپو گفت: «باشه. حتماً فکر کن.» دعانویس بنابراین دعا نویسی تالار بزرگ خالی شد و پادشاه، در حالی که طومار دعانویس

مرموز در برابرش گسترده شده بود، فکر کرد کیمیاگری و فکر کرد و فکر کرد . اما چیز زیادی به دست نیاورد. ۳۱پیش می‌رفت، زیرا، همانطور که بارها و بارها برای دعانویس گنبد کاووس ملکه پوزی، که - به همراه پمپادور، فیل زیبا و تلمبه‌زن اعظم - برای کمک به او مانده بود، توضیح داد، «از کجا می‌توان فهمید که شاهزاده خانم مناسب را کجا می‌توان پیدا کرد، و از کجا می‌توان فهمید که زمان مناسب برای ازدواج پمپا با اوست؟» جی‌جی کی بود؟ طومار چطور توی جادوگر کیک رفت؟ هر چه پادشاه بیشتر به این سؤالات فکر می‌کرد، پیشانی‌اش بیشتر جفت روحی

چین می‌افتاد. با ناراحتی اعلام کرد: «چرا! ما هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شویم، ممکن است خودمان را گم‌شده ببینیم. نمی‌دانم ناپدید شدن چه حسی دارد؟» کابومپو با نگاهی مضطرب از روی شانه‌اش، داوطلبانه گفت: «فکر می‌کنم کمی حس بی‌حسی به آدم بدهد، اما فکر ابطال کردن جادو نمی‌کنم خیلی درد داشته باشد!» «شاید نه، اما این قدیس ما را به جایی همزاد نمی‌رساند. نظر من این است که شاهزاده را فوراً به عقد یک پرنسس شایسته درآوریم،» شیطانی - رئیس پمپرز گفت، «و از ناپدید شدن همه اینها جلوگیری کنیم.» پومپادور با ترشرویی گفت: «خیلی عجله داری که من

را شوهر بدهی، نه؟» «من که اصلاً شیاطین نمی‌خواهم ازدواج کنم!» پادشاه با صدایی اندوهگین گفت: «خب، توسل این خیلی خودخواهانه است، پومپا. می‌خواهی پدر پیر و بیچاره‌ات ناپدید شود؟» ۳۲ «نه فقط پدر پیر و بیچاره‌ات،» استاد پمپرز چشمانش را چرخاند و با لحنی خفه گفت. «من چطور؟» شاهزاده با بی‌تفاوتی گفت: «اوه، ارواح تو... تو هر وقت که بخواهی می‌توانی ناپدید شوی.» ملکه آهی کشید و گفت: «همه چیز با آن کیک لعنتی شروع شد. مطمئنم که طومار موقع ترکیدن دین کیک از آن بیرون پرید.» پومپوس فریاد طلسم زد: «البته که کافر همینطور است! بیایید آشپز را

احضار کنیم و از او بازجویی کنیم.» بنابراین هاشم را که از غسل بسیار خیس و کبود شده بود، نزد پادشاه آوردند. پامپوس غرید: «تو آشپز خیلی خوبی هستی!» «باروت متون کهن و طومار را در کیک تولد مخلوط می‌کنی.» هاشم در حالی که

بله. آقای هاپکینز سر شام هستند. گفتند که مزاحمشان نمی‌شوم، اما شما طبق دستورالعمل‌هایتان به ماه بروید، آقای کاکرین.» شیاطین کاکرین گوشی را قطع کرد و با طلسم یک بخش از ذهنش خشمگین شد. بخش دیگر - و او از آن متنفر بود - شروع شیطانی به بحث کرد که بالاخره بهتر است قبل از اینکه فکر کند قصد تحقیر او را دارد، صبر کند. از این گذشته، دستورات او باید با ملاحظه‌ی لازم صادر شده باشد. دعانویس سیمین شهر بخش سوم از دو بخش شیاطین دیگر به شدت متنفر بود - یکی به خاطر اینکه بدون جرات صحبت کردن خشمگین شده

بود و دیگری به خاطر اینکه سعی می‌کرد برای عصبانی نشدنش بهانه‌ای دعا پیدا کند. او به سمت گیشه برگشت. متصدی با صمیمیت گفت: بفرمایید! بقیه‌ی دعانویس گروهتون سوار شدن، آقای کاکرین. بهتره عجله دعانویس کنید!برخاستن هادر پنج دقیقه.» هولدن به دعا نویسی او پیوست. آنها از دروازه عبور کردند و سوار ماشین امدادی شدند دعانویس دوگنبدان نماز خواندن که قرار بود آنها را به سمت موشک هدایت کند. هولدن با فرشتگان لحنی جدی گفت: «منتظرت بودم و امیدوار بودم نیایی. من مسافر خوبی نیستم، جد.» وسیله نقلیه کوچک به سرعت پیش رفت. برای یک مرد شهری، وسعت تاریک بندرگاه فضایی حیرت‌انگیز بود.

سپس دعانویس منوجان یک چارچوب فلزی عنکبوتی، کامیون حمل بار و آنها را بلعید. وسیله نقلیه متوقف شد. آسانسوری آنها را پذیرفت دعانویس و مسافتی نامحدود را در دل شب، به شیطان سمت ستارگان بالا برد. چیزی شبیه دعانویس به تخته‌ای با نرده کناری برزنتی که در میان خلأ امتداد یافته بود. کاکرین از آن عبور کرد شماره ملا و خود شیاطین را در پایین یک رمپ مارپیچی در توسل داخل محفظه جادو مسافران موشک یافت. مهماندار به بلیط‌ها نگاه کرد. او راه را به سمت بالا هدایت کرد و ایستاد.[صفحه شماره ملا ۹] او با لحنی حرفه‌ای گفت: «این صندلی شماست، آقای

کاکرین. دفعه‌ی اول من شما را با کمربند می‌بندم. بعداً خودتان این کار را انجام خواهید داد.» کاکرین روی یک صندلی راحتی با تشک هشت اینچی از جنس فوم دراز کشید. مهماندار بندها جفت روحی را تنظیم کرد. او افکار طلسم نویس تلخ و طعنه‌آمیزی به ذهنش خطور کرد. صدایی گفت: «آقای تعویذ کاکرین!» سرش را برگرداند. بابز دین، منشی‌اش، با چشمانی بسیار درخشان آنجا بود. او از روی صندلی فرشتگان راحتی کافر که درست ارواح روبروی صندلی او قرار داشت، طلسم به او نگاه می‌کرد. با رمل خوشحالی گفت: «آقای وست و آقای جیمیسون دانشمندان سید و حاجی هستند، آقای کاکرین. من آقای

بل را به عنوان نویسنده انتخاب کردم.» کوچران به او گفت: «چه پیروزی بزرگی! اصلاً فهمیدی قضیه از چه قرار است؟ چرا داریم می‌رویم بالا؟» بابز با خوشرویی اعتراف کرد: «نه، کوچکترین ایده‌ای ندارم. اما من دعا به ماه می‌روم! این شگفت‌انگیزترین اتفاقی است ذکر که تا به حال برای من افتاده است!» کاکرین شانه‌هایش را بالا انداخت. بالا انداختن شانه‌ها در بندهایی که او را نگه داشته بودند، راحت نبود. بابز منشی خوبی بود. او تنها کسی بود که کاکرین تا به حال داشته که سعی نکرده از موقعیتش به عنوان منشی تهیه‌کننده برنامه تلویزیونی «ساعت دیکیپاتی» استفاده کند.

منشی‌های طلسم دیگر از نزدیکی خود به او برای انجام ماموریت‌های بازیگری، رقص یا آواز در برنامه‌های دیگر و سطح پایین‌تر استفاده کرده بودند. روح معمولاً آنها کافران فقط چهار بار در انظار عمومی حاضر می‌شدند و سپس دوباره پشت میزهایشان می‌نشستند و به اجنه غیر مسلمان خاطر ذوق شهرتشان برای استفاده بیشتر به عنوان منشی لوس می‌شدند. اما بابز این کار را امتحان نکرده بود. با این حال، او از فرصت سفر به ماه استقبال کرده بود. یک پنل به سمت دماغه موشک - دعا انتهای بالایی این محفظه مسافر - ناگهان درخشید. حروف قرمز شعله‌ور روی آن نوشته شده بود:

«برخاستن، نود ثانیه . کاکرین در این فکر که حاجت گرفتن فناوری جسورانه و باورنکردنی سفر آینده‌اش را حرز ممکن ساخته بود، طعم طعنه‌آمیزی یافت. قهرمانان با شکوه به اعماق خلأ فراتر از جو زمین قدم گذاشته بودند. مشرکان میلیون‌ها دلار بی‌حساب خرج شده بود. هوش عظیم و زحمات بی‌پایانی صرف شده بود تا طلسم سفری به طول دویست و سی دعانویس گمیشان و شش هزار مایل از میان نیستی محض امکان‌پذیر شود. این باشکوه‌ترین دستاورد علم بشر بود - رسیدن به یک قمر زمین کلیسا و ساختن یک شهر انسانی در آنجا. و برای چه؟ بدون شک برای اینکه به یک

جد کاکرین از طریق تلفن، توسط منشی کسی، دستور داده شود که برود و احضار سوار یک موشک مسافربری شود و به ماه برود. برود - چون رئیسش نتوانسته بود اعتراضی بکند.[صفحه ۱۰] شام را برای گوش دادن قطع نمی‌کرد - تا بتواند با

۲۱۲] [صفحه ۲۱۳] قرص‌های آرزوی معروف دکتر نیکیدیکس مرد جنگلی حلبی معمولاً مردی آرام کلیسا بود، اما در مواقع ضروری می‌توانست به شدت یک گلادیاتور رومی بجنگد. بنابراین، وقتی زاغچه‌ها با هجوم بال‌هایشان نزدیک بود او را به زمین بیندازند و رمال منقارها و چنگال‌های تیزشان تهدیدی برای پوشش براق او بود، مرد جنگلی تبرش را برداشت و آن را به سرعت دور سرش دعانویس چرخاند. اما اگرچه بسیاری به این ترتیب از پا درآمدند، پرندگان آنقدر زیاد و آنقدر شجاع بودند که به همان شدت قبل به حمله ادامه دادند. برخی از آنها به چشمان احضار گامپ که در

وضعیت درمانده بالای لانه آویزان بود نوک زدند؛ اما چشمان گامپ از شیشه بود و نمی‌توانستند آسیبی حرز ببینند. برخی دیگر از زاغچه‌ها به سمت اسب اره‌ای هجوم بردند؛ اما آن حیوان طلسم نویس که هنوز بر پشتش بود، با پاهای چوبی خود چنان وحشیانه لگد زد که به همان اندازه مهاجمان را کافران که تبر جنگلبان را از پا درآورده بود، از پا درآورد. [صفحه ۲۱۴] پرندگان که خود را در چنین موقعیتی یافتند، روی کاه مترسک که در مرکز لانه قرار داشت و سر تیپ و سوسک و کدو تنبل جک را پوشانده بود، افتادند و شیاطین شروع به

کندن و دعانویس آق قلا پرواز با آن کردند، اما سرانجام کاه به کاه در خلیج بزرگ زیر لانه افتاد. سر مترسک، با ناراحتی متوجه این ویرانی بی‌رحمانه‌ی درونش قدیس ارواح شد و از جنگلبان حلبی خواست تا او را نجات دهد؛ و آن دوست خوب با انرژی تازه‌ای پاسخ داد. تبر جادو او در میان زاغچه‌ها جادوگر برق شیطانی می‌زد و خوشبختانه گامپ شروع به تکان دادن موکل جن وحشیانه‌ی دو بال باقی‌مانده در طلسم سمت چپ بدنش کرد. تکان خوردن سید و حاجی این بال‌های بزرگ، زاغچه‌ها را از وحشت پر کرد و هنگامی که گامپ با تلاش خود، خود را از میخ

سنگی عبادت کردن که به آن آویزان شیاطین بود، رها کرد و به درون لانه افتاد، هشدار پرندگان حد و مرزی نمی‌شناخت و آنها جیغ زنان از فراز کوه‌ها فرار کردند. وقتی آخرین حاجت گرفتن دشمن ناپدید شد، تیپ از زیر اجنه غیر مسلمان مبل‌ها خزید و به حشره‌ی دعاگر واگِل-باگ کمک کرد تا او را دنبال کند. پسر با خوشحالی فریاد زد: «ما نجات یافتیم!» حشره‌ی تحصیل‌کرده در حالی که از شادی، دعانویس دهگلان سرِ خشکِ گامپ را در آغوش گرفته بود، پاسخ جفت روحی داد: «واقعاً همینطور است! و همه اینها را مدیونِ افتادنِ روح آن موجود و تبرِ خوبِ جنگلبان هستیم!» [صفحه ۲۱۵]

جک که سرش هنوز زیر مبل‌ها بود، فریاد زد: «اگر نجات پیدا کردم، من را از اینجا ببر!» و تیپ موفق شد کدو تنبل را بغلتاند و دوباره روی گردنش بگذارد. او همچنین اسب اره‌ای را عمودی کرد و به آن گفت: ما به خاطر مبارزه شجاعانه‌ای که انجام دادید، از شما بسیار سپاسگزاریم. مرد حلبی جنگلی ذکر با لحنی مغرور اظهار داشت: «واقعاً فکر می‌کنم خیلی راحت فرار کردیم.» صدایی تهی فریاد زد: «نه!» با این حرف، همه با تعجب برگشتند و به سر مترسک که در انتهای لانه افتاده بود نگاه کردند. مترسک با دیدن حیرت آنها اعلام

کرد: «من کاملاً نابود شده‌ام! زیرا کاهی که بدن مرا پر می‌کند کجاست؟» مقدس این سوال وحشتناک همه آنها را از جا پراند. آنها با وحشت به اطراف لانه خیره شدند، زیرا حتی یک ذره کاه هم باقی نمانده بود.[صفحه ۲۱۶] زاغچه‌ها آن را کیمیاگری تا آخرین حلقه دزدیده و همه را به درون شکافی که صدها پا زیر لانه دهان باز کرده بود، پرتاب دعانویس بیجار کرده بودند. «دوست بیچاره‌ی من، بیچاره!» هیزم شکن حلبی سر مترسک را گرفت اعمال صالح و با مهربانی نوازش کرد و گفت: «کی می‌تونه تصور کنه که تو به این سرنوشت نابهنگام دچار بشی؟» سر

در جواب گفت: دعانویس «من این طلسم کار را برای نجات دوستانم انجام دادم؛ و خوشحالم که به چنین شیوه‌ی شرافتمندانه دعانویس بافت و فداکارانه‌ای جان فرشته باختم.» «اما چرا شما اینقدر ناامید هستید؟» سوسک واگِل پرسید. «لباس مترسک هنوز سالم علوم غریبه است.» «بله،» مرد حلبی‌ساز پاسخ داد، «اما ابطال کردن جادو لباس‌های دوستمان بدون چاشنی بی‌فایده است.» تیپ پرسید: «چرا او را پر از پول نمی‌کنید؟» همه با حیرت فریاد زدند: «پول!» دعا پسرک گفت: «مطمئناً، ته لانه هزاران اسکناس یک دلاری - و دین دو دلاری - و پنج دلاری - و فرشتگان ده شیاطین دعانویس دلاری و بیست دلاری و

جادو سیاه پنجاه دلاری هست. آنقدر از آنها هست که بشود یک دوجین مترسک را با آنها سیر کرد. چرا از پول استفاده نکنیم؟» مرد حلبی‌چی با دسته تبرش کافر شروع دعا به زیر و رو کردن آشغال‌ها کرد؛ و همانطور که انتظار می‌رفت، چیزی